Stilte…

Voor het eerst sinds een hele lange tijd is het stil in huis. Er is helemaal niemand, behalve ikzelf.  De hamster rommelt wat in zijn kooi en de poes snurkt zachtjes in de warmte van de zon.

Geen onlinepresentaties die door het hele huis schallen, geen brullende vrienden op de chat en geen geloop heen-en weer naar de keuken op zoek naar voedsel voor de onstilbare trek.

Het is de enige dag in het coronarooster, dat zoon-en dochterlief tegelijk naar school mogen. Voor de rest van de tijd hebben ze om en om les. Na vandaag dus elke dag een ander kind thuis, met al het bijbehorende lawaai van dien. 

Manlief heb ik naar zijn moeder op de koffie gestuurd en nu geniet ik van de rust in huis.

Het is heerlijk om even een gek dansje te kunnen doen op een liedje uit je Playlist ‘foute muziek’. Zonder de kans betrapt te worden en er meewarig geschud wordt met een puberhoofd: “Doe niet zo belachelijk mam!”. Of gestoord te worden in het schrijven van een verhaal en de vraag te moeten beantwoorden: “Wat ben je aan het doen?”. Ik weet, het is belangstelling. Maar ik wil even verantwoording afleggen voor wat ik doe. Ik wil m’n eigen gang kunnen gaan en dat verlangen wordt steeds groter.

Dankzij een alles ontwrichtend virus is elke dag het huis vol. Voller dan vol. Maar vanochtend dus niet. Ik heb geen plan voor deze ochtend. Uiteraard gaan de dagelijkse dingen als de was en de boodschappen gewoon door. Maar het feit dat ik kan gaan en staan waar ik wil, zorgt voor een wolkeloze hemel in m’n hoofd. Straks ben ik blij dat iedereen weer thuis is en het huis weer gevuld is met pubergeur en luid gelach. Maar nu nog niet. Nog even niet.

De telefoon gaat. Ik neem niet op en laat zo de stilte nog een heel klein waardevol ieniemienie-uurtje voortbestaan.