Ritme…

“Alles heeft een ritme” was een flink aantal jaren geleden een hit op de radio. Om eerlijk te zijn hou ik van dat ritme. Het ritme van een dag, een week, van de seizoenen of van een jaar. Het geeft me houvast in deze drukke tijd. Corona heeft ons stil laten staan en stiekem was dat ook wel fijn. Sinds afgelopen weekend zijn vrijwel alle beschermende maatregelen van de baan en ook daarin is het weer zoeken naar een ritme. Zo moest ik, op m’n werk, nog steeds een mondkapje op als ik over de gang liep, maar nu voelt het juist kaal dat dat niet meer hoeft. Alsof er iets ontbreekt. Weer even wennen dus. 

Anderhalf jaar lang probeerden we ons aan te passen aan allerlei beperkende maatregelen en waren onze weekenden eindeloos omdat we nergens naar toe mochten. Nu alles weer mag zitten die weekenden ineens propvol. Uiteraard met alleen maar leuke dingen. Verjaardagen worden weer volop gevierd, de jeugd hangt van feestjes aan elkaar, we mogen weer met z’n allen burendag vieren, enzovoorts. Het lijkt alsof er aan alle kanten een soort schade moet worden ingehaald en achterstallig onderhoud moet worden gepleegd aan contacten die een lange tijd op een laag pitje moesten staan. 

Ook doordeweeks heeft iedereen weer zijn bezigheden opgepakt en met twee pubers in huis willen de plannen nog wel eens veranderen en altijd op het laatste moment.

Tussen al die bedrijvigheid door probeer ik mijn weg te vinden, en zoek ik naar een ritme wat me houvast geeft in deze ‘post-corona-tijd’.