Voetpad…

Als het goed is zorgt de zomervakantie voor wat extra energie. Energie die ik dit jaar gebruik om mijn nieuwe plannen verder vorm te geven. Zo startte ik na de vakantie met een nieuwe baan. Toegegeven, het is niet helemaal nieuw, want ik werkte er al eens eerder, maar het voelt voor mij als nieuw. Er is een hoop veranderd en er zijn veel nieuwe mensen bij gekomen. Gelukkig ook nog veel oude bekenden waardoor de drempel om weer naar binnen te stappen iets minder hoog is.

Een poos geleden schreef ik, dat ik last had van mijn ambities en dat ik de tijd zou nemen om die irritant jeukende ambities te onderzoeken. Deze zoektocht heeft uiteindelijk geleid tot het doorhakken van een ingewikkelde knoop. 

Ik ‘moest’ van mezelf een keuze maken. Koos ik voor mijn overzichtelijke baan? Dat overzichtelijke was namelijk iets waar ik enorm naar had uitgekeken toen ik destijds het onderwijs vaarwel zei.

Of koos ik ervoor om gehoor te geven aan mijn onrustig kriebelende ambities? In dat geval zou ik zeker een paar angsten onder ogen moeten zien. Ik zou op zoek moeten gaan naar het vertrouwen in mijzelf. Uiteindelijk werd het gekriebel en gejeuk onhoudbaar en heb ik de knoop doorgehakt. Ik ga weer terug het onderwijs in. Daar waar het altijd beweegt, dynamisch en vaak zelfs hectisch is. Als een haast ontembaar verlangen, wilde ik daar weer bijhoren. En zo ben ik afgelopen week dan ook begonnen aan mijn ‘nieuwe’ bestaan. Met goede moed en in alle rust (nog even) stap ik het voetpad van het onderwijs op. Ik heb er zin in!