Losgelaten…

Als koeien, die voor het eerst na de winter weer worden losgelaten, dartelt iedereen op straat. Van afstand houden is nauwelijks sprake meer ondanks grote billboards die ons iets anders vertellen. De pandemie is weliswaar aan het uitdoven maar het gevaar nog niet geweken. Denk maar aan vorig jaar zomer, toen we ook weer veel vrijheid kregen maar dat uiteindelijk moesten bekopen met een nog veel strengere en veel langer durende lockdown dan die van dat voorjaar.

Maar nu mogen we weer meer. De restaurants zijn open evenals de bioscopen en de musea. 

Net als heel Nederland leek het manlief en mij gezellig om weer een keer uit eten te gaan. We hadden al eens eerder dit jaar, bibberend van de ijzige voorjaarskou, verstopt onder dekens, geluncht op een terras, maar nu mochten we echt naar binnen. 

De eerste vier restaurants die we belden zaten al helemaal vol. We hadden beter kunnen reserveren werd ons elke keer opgewonden door de telefoon verteld en we werden veel succes gewenst met het vinden van een plekje. Het vijfde restaurant was raak. We konden zelfs nog kiezen hoe laat en waar we in het restaurant wilden zitten. Opgetogen en opgedirkt reden we ernaartoe. Eenmaal aangekomen wachtten we keurig met mondkapje en op 1,5 meter afstand van iedereen tot we naar onze plek zouden worden gebracht. Een vriendelijke dame moest eerst even in de computer kijken of we inderdaad werden verwacht: “Oh nee, we hebben geen reservering van jullie ontvangen”.

Even zagen we ons avondje uit eindigen bij de snackbar op de hoek, maar gelukkig hadden we wel een bevestiging in onze mail gekregen. Zelfs de computersystemen moesten na een lange periode van inactiviteit weer wennen.

We mochten wel even buiten zitten. Wilden we dat? Ondertussen werd er een plekje voor ons gecreëerd; op de tocht aan een klein tafeltje. We zaten naast elkaar, maar hey, we zaten binnen en dus besloten we om ons niet uit het veld te laten slaan.

Wachtend op ons eten memoreerden we hoe lang het wel niet geleden was dat we uit eten waren geweest. 

Terwijl we genoten kwamen er allemaal berichtjes op de familie-app binnen. Iedereen had hetzelfde idee gehad. Foto’s van allerlei verschillende tafelsettingen en samenstellingen verschenen op het scherm. Zo waren we op afstand toch in verbinding met elkaar.

Het eten smaakte heerlijk, we zaten knus en gezellig. De bediening vriendelijk. Wij waren er lekker even tussen uit.

Net als vele mensen met ons…